Startkabels of startkabels?
Als we gaan experimenteren met verschillende kabels leggen we bloot dat de Bowers & Wilkins 800 Diamond niet echt kabelgevoelig is. Hij straft je zeker niet af bij het gebruik van standaard kabels. Toch laat hij je gewoon perfect de verschillen horen tussen de verschillende kabels. Daardoor kan je je systeem nog verder afkruiden naar eigen smaak. Wij hebben hoofdzakelijk getest met drie kabelmerken: Siltech, Audioquest en Kimber. De Siltech kabels hebben als karakter dat ze een podium opbouwen achter de luidspreker. Deze kabels geven ook de verschillende facetten van het geluidsbeeld in de opnameruimte zelf weer en dat kan zowel in een studio als in een concertzaal zijn. Het is net die typerende Siltech eigenschap die de 800 Diamond heel goed weergeeft. Bij Siltech heb je het gevoel dat je op de 9e rij zit van de 12 stoelenrijen in de concerzaal. Bij Kimber zit je iets meer naar het midden, op de zesde rij. Deze kabel is in verhouding met de Siltech iets droger, je hoort de opnameruimte nog, maar minder. Hoe dichter je bij het podium zit hoe meer je in de muziek opgeslorpt wordt. Met de Audioquest kabels zit je op de derde rij. Door het gebruik van elektronische afscherming krijg je een pikzwarte achtergrond. Alles klinkt levensecht, levensgroot en zo wordt het ook voor je ogen geprojecteerd. Omdat het signaal zo weinig mogelijk wordt aangetast krijg je enorme dynamische contrasten. Je hebt het gevoel dat er met de Audioquest kabels het meeste dynamiek weergegeven wordt en dynamiek is nu iets waar de Bowers & Wilkins 800 diamond als geen ander mee overweg kan. Met de Kimber kabels is die dynamiek iets neutraler en met Siltech krijg je meer rust. Dankzij de verschillende kabels en versterker setups die we met de Bowers & Wilkins 800 Diamond hebben gekoppeld, leerden we hem perfect inschatten. Het onderscheid van wat nu juist van de speaker, de kabel of de versterker komt hoor je daardoor vel sneller. Het is echt een hi-fi monitorluidspreker met een ontzettend imponerende muzikaliteit.
Bespreking muziekstukken
We hebben zes cd’s gekozen die we tot in detail willen bespreken om het geheel wat meer duidelijkheid te geven.
De eerste is een SA-CD van Pentatone Classics: Mari Kodama, Beethoven Sonatas nummer 16,17 en 18 staan op deze multichannel SA-CD. Mari Kodama is een van de betere vertolkers van Beethoven Sonatas. Die werden in het verleden door veel pianistes opgenomen, maar ondanks het feit dat Kodama van Aziatische (Japanse) afkomst is, vertaalt ze de muzikale intenties van onze Europese Beethoven als geen ander en dat is echt wel opmerkelijk. Je moet weten dat dit enkel piano is, enkel 1 dame achter de piano, heel intiem. De weergave is dan ook zo: jezelf en de piano in je ruimte. Waarom noemen we dit een referentie? Dit is iets wat ik bij elke test speel. Piano is een van de moeilijkste instrumenten om weer te geven: tokkelinstrument met snaren kunnen de dynamische capaciteiten van de luidspreker in de verf zetten (of niet). Ook al lijkt het dat een piano zacht klinkt, maar je kan er natuurlijk ook hard op spelen. Het zijn de verschillen in dynamische contrasten en de capaciteit van de weergever om die te brengen, die eigenlijk het verschil uitmaken op welk niveau van realisme dat de piano wordt neergezet. Met de verschillende gespeelde noten, worden snaren aangeslagen. Dat is een mechanisch proces waarbij je onmiddellijk een dynamisch aspect krijgt van het aanslaan, je hebt meteen een klank. Maar wat er nog meer is, is dat die snaar niet onmiddellijk tot stilstand gaat komen. De snaar vibreert uit en dat is heel moeilijk weer te geven, want dan is de fasereinheid van een luidspreker erg belangrijk. Als een luidspreker faserein is, hoe transparanter en hoe doorzichtiger, hoe juister qua timing dat alles gaat kloppen. Hoe beter de luidspreker scoort op dat niveau hoe realistischer dat het pianospel wordt weergegeven. Maar in wat uit zich dat nu juist? Mari Kodama speelt met twee handen: een bovenpartij en een onderpartij. Wanneer dat je de kwaliteit hebt dan ben je in staat om de twee handen apart te horen, terwijl dat het toch een muzikaal geheel vormt.
